ကေနဒါက ျမန္မာျပည္သူ

ဒီတပါတ္ကေတာ့ အေတာ္ေအးတာ၊ -၃၀ ထက္ေတာင္ေအးမယ္ဆုိပဲ၊ ဒီကေန မနက္ အိပ္ရာကထေတာ့ အိမ္ေဘးက ျမစ္ႏွစ္စင္းအထက္မွာ တိမ္ေတြလုိမဲေမွာင္ျပီး အလိပ္လုိက္ထေနတဲ့ အေငြ ့ေတြကုိေတြ႕ရတယ္။ ေ႒ကာက္ခမန္းလိလိပါလား၊ ဦးထုပ္ေတြ၊ လက္အိပ္ေတြ၊ လည္ပင္းစည္းပု၀ါေတြ အကုန္ထည့္သြားမွပဲ၊

အျပင္မထြက္ႏုိင္တဲ့ သက္႒ကီးရြယ္အုိေတြကုိပဲ သနားမိတယ္၊ ကေလးေတြကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေအးေအး နွင္းေတာထဲမွာ ျဖဳံေတာင္မျဖဳံဘူး။ လမ္းေလးမွာ ဟုိ႒ကည့္ဒီ႒ကည့္နဲ ့လြယ္အိပ္ေတြလြယ္လုိ႕။ အလကားရတဲ့ ေက်ာင္းကားကုိ စီးဘုိ ့ အာေပါက္ေအာင္ေျပာလဲ နားမေထာင္ဘူး၊

လမ္းမွာေဆာ့သြားတာဆုိေတာ့ တခါတေလလဲ ေနာက္က်တယ္။ ေနာက္က်ျပီဆုိရင္ ေက်ာင္းက စိတ္ပူျပီး အိမ္ကုိဖုန္းလွမ္းဆက္ျပီ။ ေ႒ကာက္စရာေကာင္းတာက ကေလးေတြ ေပ်ာက္ျပီးရင္ လုံး၀ ျပန္မေတြ ့တတ္ဘူး။ အဲဒါကုိပဲေႀကာက္တာ။ တစ္နွစ္ကုိ အနည္းဆုံး ကြိဘက္ျပည္နယ္မွာ တစ္ေယာက္နွဳန္းေလာက္နဲ ့ေပ်ာက္တာ။
မေန ့ကပဲ ရထားဘူတာရုံထဲမွာ ေ႒ကာ္ျငာထားတာ ဖတ္ခဲ့ရေသး၊ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ေကာင္မေလးက နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္ဘူး၊ အ၇ပ္၅ ေပ ၅လက္မ ေပါင္၃၀၀ နီးပါးပဲ။